“I’ve missed more than 9000 shots in my career. I’ve lost almost 300 games. 26 times, I’ve been trusted to take the game winning shot and missed. I’ve failed over and over and over again in my life. And that is why I succeed.”

—

“I can accept failure, everyone fails at something. But I can’t accept not trying.”

Says you are never too young to teach, nor too old to learn. But you’re the perfect age to tell everybody they don’t know shit.

Right!

-  “What if there was only one choice and all the other ones were wrong? And there were signs along the way to pay attention to.”
-  “And all the choices would then lead to this very moment.”

Jedna z ciekawszych scen filmu Closer.

Wiele w tych słowach jest racji, logiki, konsekwencji.

Taka jak by miłość można by było opisać za pomocą takich precyzyjnych rzeczowników.

Jeżeli nadal kogoś kochamy, to jak mamy odejść, jesli ktoś ciągle jest w sercu i w pamięci?

Czy jedynym sposobem na całkowite odsunięcie jest rezygnacja z miłości?

Nie można odejść i dalej kochać?

I nie moża zostać nie kochając?

Wszystko w naszym życiu dzieje się z jakiegoś powodu.

Nawet ten krótki wpis na blogu pojawił się tylko dlatego, że dziś właśnie nie przez przypadek wsiadłam do innego pociągu jak planowałam. Po prostu pojawiłam się na dworcu trochę wcześniej, a pociąg, który niby miał już odjechać przybył spóźniony.

Tak przypomniały mi się słowa znajomego, który opisywał szukanie drugiej połówki właśnie jako wybór właściwego pociągu.

A kiedy pociąg ruszył razem z uciekającym krajobrazem wróciłam do wspomnień. A im dalej oddalał się horyzont, tym głębiej sięgałam pamięcią.

Na jednych stacjach chciałam się zatrzymać na dłużej, przez inne tylko przemknąć, a o niektórych całkowicie zapomnieć. Teraz to wiem. Teraz, kiedy już jest po wszystkim. Po czasie.

Możliwe, że ten pociąg, którym teraz jadę też jest niewłaściwy, chociaż wagon pusty. Mogę jedynie brnąć dalej w nadziei, że w końcu dotrę tam, gdzie pragnę.

A co to za miejsce? Pewnie będę wiedziała, że je odnalazłam jak tylko się tam znajdę.

Tylko czasem chciałabym nie tyle cofnąć się w podróży, ale sprawić,  żeby na mojej drodze znów pojawiły się niektóre przystanki.

Mam takie wrażenie, że wiele rzeczy po prostu nie zgrało się w czasie i że dopiero teraz powinnam wsiadać do tego pociągu.

Teraz kiedy więcej wiem, rozumiem…

A prawda jest taka, że on już dawno odjechał.

Niezwykle proste są te moje porównania.

Tak to już jest, że nigdy nie wiemy co nam życie przyniesie i kogo.

Dziś jedno wiem na pewno, że nie bałabym się zaryzykować i czasem żałuje, że tego nie zrobiłam.

…

A te kilka słów powstało przy dźwiękach Duffy – Steping Stones

ps dziękuje za ten song Panno A.

d’amour et d’amitie,

a może

d’amour ou d’amitie..

czy obie wersje są możliwe, a może tylko jedna ?

ps na obrazki nie patrze, mam swoje   ale piosneczka jak najbardziej przyjemna.

Długo nie miałam pojęcia o istnieniu tego utworu. Na szczęście już jakiś czas temu, całkiem przypadkiem,  natknęłam się  na przesympatycznego osobnika, który mi go podsunął. I tym sposobem “Close your eyes” znalazło się już na zawsze na liście moich ulubionych.

Chciałabym powiedzieć, że jest mi łatwo zmagać się z codziennością, że daje sobie radę, ale to nie była by prawda.

Powinnam bardziej patrzeć w przyszłość, a tak lubię wracać myślami do przeszłości.

Powinnam częściej używać czasów przyszłych, a nie przeszłych. Mówić i planować, że coś zrobię, a nie myśleć co już zrobiłam.

Powinnam jeść więcej owoców, a nie pić soki owocowe.

Tyle rzeczy zrobić powinnam..

A może po prostu jest lepiej zamknąć oczy i zastanowić się co chcę zrobić, a nie co powinnam.

No tak. Przecież wystarczy tylko chcieć.

I just woke up from a fuzzy dream
You never would believe those things that I had seen
I looked in the mirror and I saw your face
You looked right through me, you were miles away

All my dreams they fade away
I’ll never be the same
If you could see me the way you see yourself
I can’t pretend to be someone else

You always love me more, miles away
I hear it in your voice, we’re miles away
You’re not afraid to tell me, miles away
I guess we’re at our best when we’re miles away

So far away (X8)

When no one’s around then I have you here
I begin to see the picture, it becomes so clear
You always have the biggest heart,
When we’re six thousand miles apart

Too much of no sound
Uncomfortable silence can be so loud
Those three words are never enough
When it’s long distance love

You always love me more, miles away
I hear it in your voice, we’re miles away
You’re not afraid to tell me, miles away
I guess we’re at our best when we’re miles away

So far away (X8)

I’m alright, don’t be sorry, but it’s true
When I’m gone you’ll realize
That I’m the best thing that happened to you

You always love me more, miles away
I hear it in your voice, we’re miles away
You’re not afraid to tell me, miles away
I guess we’re at our best when we’re miles a-a-away…

You always love me more, miles away
I hear it in your voice, we’re miles away
You’re not afraid to tell me, miles away
I guess we’re at our best when we’re miles away

So far away (X20)

..wpadlo mi ostatnio w ucho.. i do tego dobry ma tekst..

Pytanie wcale nieretoryczne..

.. a zainspirowane wieczorem z Chrisem Botti, Stingiem i Paula Cole w tle, którzy sprawili, że rozmarzyłam sie, zapragnęłam i zatęskniłam.

Ile to jeszcze razy będziemy wspominać, pragnąć i tęsknić na nowo?

I czy zawsze będziemy wracać myślami do wspomnień, jak to ulubionego smaku? Z tą tylko różnicą, że smak możemy znów poczuć, namacalnie, fizycznie, zmysłowo, a czyjegoś ciepła już nie.

Tak czy inaczej czy chcemy żyć z ogarniającym nas poczuciem niedosytu..

What Are You Doing The Rest Of Your Life?

i tak nam przeuroczo śpiewa Sting w odpowiedzi..

North and South and East and West of your life

I have only one request of your life

That you spend it all with me

All the seasons and the times of your days

All the nickels and the dimes of your days

Let the reasons and the rhymes of your days

All begin and end with me

I want to see your face in every kind of light

In the fields of dawn and the forests of the night

And when you stand before the candles on a cake

Oh, let me be the one to hear the silent wish you make

Those tomorrows waiting deep in your eyes

In the world of love that you keep in your eyes

I’ll awaken what’s asleep in your eyes

It may take a kiss or two

Through all of my life

Summer, Winter, Spring, and Fall of my life

All I ever will recall of my life

Is all of my life with you